Skupmy się tym razem na konkretnej metodzie iniekcji. Iniekcja grawitacyjna polega na wprowadzeniu przez otwory do wnętrza przesiąkającej powierzchni płynu lub żelu hydrofobizującego. Skutkiem czego wilgoć zostanie usunięta a ściana osuszona. Inaczej iniekcję grawitacyjną można określić mianem iniekcji poziomej.

Kiedy zdecydujemy się na zastosowanie tej metody zaczynamy od nawiercenia pod kątem około 45 stopni otworów dla substancji iniekcyjnych. Otwory winne być skierowane ku dołowi, aby zapewnić odpowiednie nasączanie muru. Odległość jaka powinna mieć miejsce przy tej metodzie to około 15 cm. Czasami wiercimy dwa rzędy otworów. Jest to uzależnione od stanu zawilgocenia obiektu i powinno być wzięte pod uwagę w trudnych sytuacjach. Przyjmuje się, że głębokość wiercenia powinna mniej więcej sięgać połowy grubości muru. Kiedy mamy do czynienia z bardzo grubą ścianą (od 80 cm) wtedy iniekcję wykonujemy z obu stron konstrukcji. Otwory oczyszczamy, aby swobodnie móc dokonać operacji

Kolejny krok, to wypełnienie otworów płynem iniekcyjnym aż do wypełnienia szczeliny. Oczywiście płyn będzie wsiąkał w materiał, dlatego uzupełniamy go w miarę zapotrzebowania. Kiedy płyn zostanie wchłonięty zabezpieczamy otwory zaprawą, na przykład cementem hydraulicznym jeżeli ściana jest mocno nasiąknięta wodą.

Warto wspomnieć również o iniekcji krystalicznej. Jej zadaniem jest wytworzenie blokady przeciwwilgociowej w murach zawilgoconych na skutek podciągania kapilarnego wód gruntowych. Dotyczy to szczególnie cegły ceramicznej i zapraw wapiennych.  Zgodnie z istotą rozwiązania warstwa izolacyjna pozioma i pionowa tworzy się przez krystalizację nierozpuszczalnych w wodzie minerałów w porach i kapilarach materiału budowlanego.

Metoda opiera się na wykorzystaniu cieczy kapilarnych do penetracji i krystalizacji, w wyniku czego zostają uszczelnione pory i kapilary materiału budowlanego. W murze wykonuje się otwory o średnicy 20 mm, w odstępach ok. 12 cm, równolegle do poziomu podłogi. Odwierty muszą być płytsze o 5–10 cm od grubości muru, wykonane najlepiej z jednej strony oraz pod kątem 15–30°. Do otworów iniekcyjnych wprowadzamy wodę w celu zwilżenia muru (tym lepsze efekty, im bardziej mur jest zawilgocony) i wypłukania zanieczyszczeń po wierceniu. Krystalizacja przebiega na tyle powoli, że dzięki podciąganiu kapilarnemu preparat przenika równomiernie w całym obszarze wokół otworu.

Czekamy około 7 dni  i powinniśmy uzyskać kompletną izolację. To nie wszystko na temat iniekcji. Jeszcze parę zagadnień postaram się przytoczyć następnym razem.